1 Νοεμβρίου! Νέος και για εμένα πολύ σημαντικός μήνας!

Πρώτον και σπουδαιότερων είναι ο μήνας τον γενεθλίων μου.

Δεύτερον είναι ο μήνας πριν τον Δεκέμβριο που είναι και ο αγαπημένος μήνας του περισσότερου κόσμου λόγω Χριστουγέννων. Ήδη ανυπομονώ για τα φετινά Χριστούγεννα !

Τρίτον, φέτος για εμένα το φθινόπωρο (και προαισθάνομαι με αποκορύφωμα τον Νοέμβριο) είναι η πιο λυτρωτική περίοδος της ζωής μου και ίσως ο Νοέμβριος να είναι και ο μήνας ‘turning point’.

Όλα στη ζωή μας γίνονται για κάποιο λόγο. Ξέρω! Είναι πολύ κλισέ αυτή η φράση αλλά είναι τόσο μα τόσο αληθινή και την βιώνω σε όλο της το μεγαλείο αυτές τις τελευταίες εβδομάδες.

Όσοι άνθρωποι περνούν από την ζωή μας και την σημαδεύουν με τον δικό τους τρόπο έχουν κάτι να μας διδάξουν. Δηλαδή όσο πιο έντονα είναι τα σημάδια που μας αφήνουν και οι πληγές βαθιές τόσο έντονα και σημαντικά είναι και αυτά που έχουν να μας διδάξουν.

Αυτοί οι άνθρωποι που φαινομενικά μας σύνθλιψαν και μας έκαναν ένα με το πάτωμα, μας έφεραν αγκαλιά με το ποτό, μας παρέσυραν στην εξάρτηση είτε ουσιών είτε και ανούσιων συνηθειών και μας έφεραν επίσης στην παρέα της κατάθλιψης, όσο και αν ακούγετε σχήμα οξύμωρο μας έκαναν ένα μεγάλο καλό.

Μας έκαναν πιο δυνατούς. Μας έμαθαν να αντέχουμε το πόνο, να σκουπίζουμε και να καυτηριάζουμε τις πληγές μας, να αλλάζουμε επιδέσμους υπομονετικά και να δίνουμε στον εαυτό μας χρόνο να γιατρευτεί. Μας έφεραν πιο κοντά στο Είναι μας. Αντιμέτωπους με την αλήθεια. Τελικά σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε ένα ευχαριστώ! Αυτούς που συνήθως φταίμε είναι τα λάθος άτομα. Αυτός που φταίει συνήθως είναι ΕΜΕΙΣ! Εμείς τραβούμε τις γραμμές μας, εμείς καθορίζουμε τα θέλω μας. Όταν δεν ξέρουμε τι θέλουμε και παρόλα αυτά επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να κυκλοφορούνε στην κοινωνία είναι λες και κυκλοφορούμε δίχως ρούχα ή με λάθος ρούχα.

Θα πηγαίνατε ποτέ ντυμένοι με το νυφικό να πιείτε καφέ στο Κολωνάκι ή με τα ρούχα του σκι στη παραλία?

Ε! λοιπόν μπορεί και να πήγατε και να μην το καταλάβατε!

Εγώ πάντως τον τελευταίο καιρό κυκλοφορώ με 8 στρώσεις ρούχα, καπέλο και μαύρα γυαλιά. Είναι περίοδος ίασης για έμενα και επιτέλους το κατάλαβα ότι πρέπει να προστατευτώ. Το παράκανα λίγο φυσικά ως συνήθως αλλά είπα να είμαι γενικός επιεικής με τον εαυτό αυτή την περίοδο. Ακόμα ένα μάθημα που έμαθα. Πρέπει να είμαι καλή με τον εαυτό μου. Πρέπει να είμαι υπομονετική με έμενα. Μέσα μας όλοι κρύβουμε ένα μικρό παιδί και αυτό οφείλουμε να το προστατέψουμε γιατί είναι κομμάτι μας. Αν δεν μπορώ να προστατέψω το εσωτερικό μου παιδί πως θα μπορέσω να αύριο να γίνω μια καλή μητέρα? Μπορεί και για αυτό έως σήμερα να μην έγινα μητέρα. Ίσως ενδόμυχα να το ήξερα ότι δεν ήμουν έτοιμη για αυτό το ρόλο και ίσως και μια ανώτερη δύναμη να με προστάτευε όλο αυτό τον καιρό.

Εν πάση περιπτώσει, αρκετή ενδοσκόπηση για σήμερα. Το νόημα θέλω να πιστεύω ότι το ‘πιάσαμε’ και το εμπεδώσαμε. Εννοείται έπεται και συνέχεια. Ο Νοέμβριος έχει πολλά να μας δώσει! Καλό μήνα!!!!

Το θέμα είναι να είναι καλοκαίρι, ζέστη κολασμένη, να είναι Κυριακή και να είσαι φρέσκο-χωρισμένη.

Να ξυπνάς το πρωί, χωρίς πρόγραμμα και χωρίς επιλογές. Να διερωτάσαι πως είναι δυνατόν ακόμα ένα καλοκαίρι να είσαι στο ίδιο σημείο που ήσουν και πέρσι και το προηγούμενο πέρσι του προηγούμενου πέρσι και πάει λέγοντας και δεν συμμαζεύετε η κατάσταση. Έχει και άλλους μπούφους σαν και εμένα ή είμαι μονάχη μου σε όλο το ηλιακό σύστημα. Δεν ξέρω αν είμαι γκαντέμο ή ανεπίδεκτη μαθήσεως ή τόσο ξεχωριστή και δυσκολευόμαστε να βρούμε τον κατάλληλο άντρα για εμένα.

Αχ ρε γιαγιά που είσαι να με δεις που έφτασα? Που γαμπρό δεν βρήκα και παιδιά δεν έκανα. Και που είμαι πιο κοντά στα δευτέρα άντα από ότι στα πρώτα….

Φέτος θα πήγαινα διακοπές με ταίρι αλλά δυστυχώς έμεινα με το κλειδί στο χέρι.

Πήγα λοιπόν να πιω ένα καφέ παρέα με ένα βιβλίο οδηγό για ανάκτηση της χαμένης αυτοπεποίθησης. Στόχος να πάρω πίσω τον έλεγχο της ζωής μου. Από ποιόν όμως? Αυτό δεν το κατάλαβα. Ποιος είναι αυτός που μου την πήρε? Ποίος φταίει για το δράμα αυτό που ζω????? Ποιος από όλους τους μνηστήρες είναι ο ένοχος άραγε? Κάθισα λοιπόν και σκέφτηκα πολύ. Πήγα πίσω στο χρόνο και κατέληξα κάπου. Λοιπόν, πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ο Λέοντας που με κατασπάραξε στα 21 μου χρόνια ο υπαίτιος. Ήμουν ένα μπουμπουκάκι όμορφο και δροσερό. Βοήθησε ο Λέων να ανοίξει το μπουμπούκι με τα πλούσια ροδοπέταλα και τα μάδησε ένα ένα ώσπου έμεινε εντελώς γυμνό το μπουμπουκάκι και μετά το πέταξε. Με ευγένεια και με τακτ. Μέχρι να καταλάβω τι έγινε, ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε ο κύριος Λέων. Ε, λοιπόν αυτό δεν το ξεπέρασα ποτέ. Ποτέ όμως. Ναι ναι αυτός φταίει.

Η μήπως φταίω εγώ? Επειδή βρέθηκε ένας Λέων έπρεπε να χαθεί η αυτοπεποίθηση, η αυτοεκτίμηση μου και ο συναισθηματικός μου προσανατολισμός?

Είναι λες και όλα αυτά τα χρόνια γύριζα στα όρη και τα παραρά χωρίς πυξίδα και χωρίς σκοπό. Ότι και να έκανα ήταν λάθος. Όπου και να πήγαινα δεν με ικανοποιούσε. Και είναι λογικό. Αφού δεν ήξερα που ήθελα να πάω…

Άφησα τον εαυτό μου εκτεθειμένο στο κρύο και στους λύκους. Τελικά είναι από θαύμα που επιβίωσα! Αχ αυτός ο Λέων.

Σκαλίζοντας το παρελθόν μου περαιτέρω συνειδητοποιώ ότι και ο Ταύρος μου έκανε ζημιά σε μετέπειτα στάδιο . Η απόρριψη του τότε με τσάκισε ολότελα. Η πεθαμένη αυτοπεποίθηση θάφτηκε ακόμα πιο βαθιά. Στα έγκατα της γης. Πρέπει να της έκανα και κηδεία, τρισάγια και επίσημα μνημόσυνα.

Προτίμησε μια οπτικό ο Ταύρος. Την παντρεύτηκε και της έκανε και 2 – 3 μωράκια και κτίσανε και μία σπιταρόνα με κουζίνα με θέα τον κήπο. Όπως το ονειρευόμουν. Λες και το ήξεραν!

Και μου έλεγε ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρή ‘να σπουδάσεις οπτικός ή φαρμακοποιός κόρη μου για να ανοίξεις το δικό μου μαγαζάκι και να είσαι κυρία του εαυτού σου, επαγγελματικά ανεξάρτητη’.

Τελικά όμως δεν τον άκουσα. Ως συνέπεια έχασα τον άντρα που ήθελα να πιστεύω ότι ήταν ο έρωτας της ζωής μου και έχασα και την επαγγελματική μου ανεξαρτησία και έγινα μια απλή υπαλληλίσκος. Δηλαδή τζίφος η κατάστασης σε όλα τα επίπεδα. Ανώτερα, μεσαία και κατώτατα.

Φυσικά κάποιος μπορεί να πει… κοπέλα μου πέρασαν όχι μία αλλά δύο επταετίες ολόκληρες από τα 21 σου χρόνια και μια δεκαετία από την εποχή του Ταύρου. Έλεος πια! Φτάνει. Στοπ! Ξύπνα!!! Ας φύγουμε από την εποχή των Λεόντων και των Ταύρων. Έχει ακόμα 10 ζώδια ο ζωδιακός κύκλος.

‘Κυρία τελειώσατε με τον καφέ? Να μαζέψω?’ με ρώτησε ο υπάλληλος της καφετέριας.

‘Μπορείτε να μαζέψετε και εμένα?’ είπα με νάζι νομίζοντας ότι το χιούμορ μου θα προκαλούσε παρατεταμένο και ακατάπαυστό γέλιο.

‘Συγνώμη? Τι εννοείτε?’

Χαμογελώ. ‘Αστειεύομαι! Μην δίνετε σημασία’.

Ο νεαρός με κοίταξε λες και ήμουν ούφο που ξεφύτρωσε από μια μαύρη τρύπα και έφυγε αποσβολωμένος και πήγε στο δίπλα τραπέζι.

Χμμμμ! Τελικά δεν το έπιασε ο νεαρός το αστείο που ίσως να μην ήταν τόσο αστείο τελικά.

Εν πάση περιπτώσει το θέμα τώρα είναι εγώ τι θα κάνω και που θα πάω? Και γιατί με είπε Κύρια? Νιώθω λες και είμαι 100 χρονών όταν με λένε έτσι. Ουφ!

Ανυπομονώ να τελειώσει το μαρτυρικό αυτό καλοκαίρι! Μόνο η φθινοπωρινή βροχή μπορεί να με λυτρώσει!

Ήταν πολύ δύσκολο να βρω όνομα για το blog μου.

Έψαχνα για ωραίες λέξεις και έξυπνα ονόματα. Και μετά έτσι ξαφνικά ήρθε η έμπνευσης. Το blog μου πρέπει να έχει σχέση με κάτι πολύ δικό μου.

Τι πιο δικό μου από άτομα που αγάπησα και στιγμάτισαν την ζωή μου με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Ένα από αυτά είναι η γιαγιά μου η Μαρίτσα ή αλλιώς η ‘κοτσιάκαρι’.

Η γιαγιά η Μαρίτσα ήταν η γιαγιά της μητέρας μου. Ένας φοβερός τύπος, πολύ ιδιαίτερος που αγάπησα πολύ. Έμενε με την γιαγιά και τον παππού και κάθε Σάββατο περνούσαμε παρέα το απόγευμα τρώγοντας παστελάκι και γαριδάκια. Η γιαγιά μου η καλή είχε πρόβλημα με το στομάχι της και έπινε πάντα το αγαπημένο της αναψυκτικό στο πλαστικό μπουκαλάκι και έβριζε τους Τούρκους που την έδιωξαν βίαια και άδικα από το σπίτι της και το όμορφο χωρίο της στους πρόποδες που Πενταδακτύλου.

Που είσαι γιαγιάκα μου τώρα? Θα διαβάζεις το blog μας? Άραγε τώρα βλέπεις από ψηλά και χαμογελάς?

Εύχομαι όσοι έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε τα κείμενα μου να μπορέσετε να ταυτιστείτε μαζί μου και ίσως να γελάσετε ή και να δακρύσετε. Ότι κάνω το κάνω με αγάπη και με μόνο σκοπό την έκφραση των συναισθημάτων μου και των σκέψεων μου με τον δικό μου τρόπο. Δεν έχω άλλο τρόπο. Θέλω να γράφω. Για μένα και για εσάς.

Ευχαριστώ