Και ενώ κάθομαι στον καναπέ Παρασκευή βράδυ στο πάρτι της Καίτης ακούω τον σύγχρονο Έλληνα ημίθεο Σάκη να τραγουδά…

«Και σε θέλω Σαν τρελός εγώ σε γυρεύω
Ψάχνω να σε βρω έλα λίγο
Έλα πιο κοντά άγγιξε με να ανεβώ ψηλά
Και σε θέλω τώρα πιο πολύ
Περιμένω να φανείς εσύ
Μ’ ενα σώμα και με μια αγκαλιά
Να καούμε στην φωτιά ξανά»

Ναι Σάκη μου τα ‘παμε αυτά. Σε θέλω πολύ. Αλλά μη καούμε κιόλας. Φτάνει φωτιές. Δεν αντέχει άλλες το σύστημά μου. Δεν με ενθουσιάζουν πλέον όπως δεν με ενθουσιάζει:

(α) Το κακόγουστο και ξενέρωτο φλερτ

(β) Η παντελής έλλειψη φλερτ. Οι απευθείας εξηγήσεις και η ‘υπερβολική’ ειλικρίνεια ήτοι συνοπτικές διαδικασίες γιατί είμαστε ώριμοι άνθρωποι και ξέρουμε τι θέλουμε.

Δυστυχώς σχεδόν πάντα έρχομαι αντιμέτωπη και με τις δύο πιο πάνω περιπτώσεις. Χάθηκε το ωραίο, χαριτωμένο και έξυπνο φλερτ!

Και ενώ το καλοκαίρι φτάνει προς το τέλος του ένα έχω να πω «Δύσκολη η κατάσταση!»

Δεν υπάρχει το αντρικό προϊόν στην αγορά. Είναι δυσεύρετο και μόλις εμφανιστεί μια ευκαιρία την αρπάζουν αμέσως και δεν την αφήνουν ο κόσμος να χαλάσει. Κάτι σαν τα καταστήματα τύπου Zara που μόλις φτάσει η νέα παραλαβή πριν προλάβεις να πεις κύμινο εξαφανίζεται. Ή κάτι σαν τις εκπτώσεις που τα καλύτερα κομμάτια χάνονται πριν αυτές ξεκινήσουν. Τυχαίο; Δε νομίζω. Κύμινο, κύμινο, κύμινοοοοοοοοοοο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ούφ. Πότε δεν θα προλάβω να το πω;

Άτιμη κοινωνία. Νιώθω το αντίστοιχο του μικρού Βασίλη Καΐλα στο συναισθηματικό τομέα. Φυσικά ο Καΐλας από λούστρος έγινε γιατρός. Και μπράβο του!  Τα κατάφερε στο τέλος. Λες και εγώ να τα καταφέρω; Νιώθω επίσης σαν τον Ξανθόπουλο που κλαψούριζε κατά την διάρκεια όλης της ταινίας καθώς τραγουδούσε  το πετραδάκι, πετραδάκι κτλ.

Το ρολόι στο γκρίζο τοίχο στο σαλόνι χτυπάει και εγώ το κοιτώ με προσοχή. Δεν είναι με το μέρος μου ο χρόνος ή είναι και δεν το κατάλαβα. Ο χρόνος με βοήθησε να ωριμάσω. Με έμαθε να ξεχωρίζω τους μαλ…ες. Δυσκολευτήκαμε λίγο σε αυτό το κεφάλαιο. Χτύπα, σήκω, ξαναχτύπα, ξανασηκώσου και πάλι από την αρχή. Πόσες φορές; Πολλές! Όσες χρειαζόταν για να καταλάβω ότι πρέπει να μάθω να ακούω το ένστικτό μου και να το εμπιστεύομαι. Αφού πάντα ήξερα από την αρχή ότι ο άλλος  που είχα απέναντι μου δεν …… αλλά επέλεγα να με αγνοώ. Τι σου είναι ο άνθρωπος! Ζώο με περικεφαλαία.

«Αφού σε θέλει! Δεν έχει ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω σου! Τι γλυκούλης που είναι! Κάνε κάτι. Δώσε μια ευκαιρία. Α μα πια! Μας έσκασες!  Ξύπνα επιτέλους!» Λέει η Νάντια σε κατάσταση απελπισίας.

«Δεν ξέρω!! Δεν ξέρω!!!» Και το μυαλό ταξιδεύει αλλού. Στο άγνωστο και το υπερπέραν. Στους εξωγήινους! «Λες να βρω έναν εξωγήινο; » Ρωτώ με νάζι.

«Όλο ωραίες ιδέες έχεις. Όλο παραπονιέσαι ότι δεν υπάρχουν άντρες και όταν εμφανιστούν μπροστά σου είναι λες και επιλέγεις να μην τους βλέπεις! Τι είσαι εσύ; Περίεργο πλάσμα! » Λέει η Νάντια και γυρίζει από την άλλη και απομακρύνεται με χάρη για να πάει στον ….. Χάρη! Το δικό της Χάρη που βρέθηκε στη ζωή της τόσο όμορφα, φυσιολογικά και αβίαστα. Και ταιριάζουν τόσο. Αυτοί πως τα κατάφεραν;

Γυρίζω και ξανακοιτώ το ρόλοι στο τοίχο. Σταμάτησε όμως. Σταμάτησε ο χρόνος ή ζαλίστηκα από τα mojito που ήπια; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και ειδικότερα η δική μου. Δεν απελπίζομαι όμως! Ποτέ! Ο αγώνας συνεχίζετε για όλους και για έμενα. Μπορεί να έχασα λίγες μάχες αλλά όχι και τον πόλεμο!

Όσο για εσένα Σάκη σημείωσε ότι σε θέλω πολύ με ή χωρίς φλερτ!

 

 

Τρείς τοξότες κάθονται σε ένα μπαράκι και τα πίνουν.  Ο καθένας και μια μοναδική ιστορία! Τι ιστορία δηλαδή; Ολόκληρο  μυθιστόρημα γράφεις. Θυελλώδεις σχέσεις, έρωτες, πόνος, δάκρυ, γέλιο, κλάμα, γάμοι, διαζύγια, αγάπη και κόκκινες γραμμές. Όλα στο ζενίθ.  Η όλα ή τίποτα!  Δεν μπορούν οι τρείς τοξότες την μετριότητα.

Ποτέ μίσος όμως! Ποτέ κακία! Οι τοξότες, για όσους δεν ξέρουν, είναι πολύ ευαίσθητοι. Μπορεί να σε φτύσουν και να προχωρήσουν αλλά δε στο κρατάνε και μανιάτικο. Βλέπετε είναι εκ φύσεως υπεράνω τρομάρα τους.

Τρείς τοξότες που έχουν τόσα να δώσουν και όμως είναι τόσοι μόνοι. Θέλουν τη θαλπωρή μιας σχέσης και χτυπιούνται που δεν την έχουν. Όταν τη βρουν (αφού περάσουν από διάφορες άκυρες καταστάσεις) για κάποιο λόγο δεν είναι η κατάλληλη. Βλέπετε οι σχέσεις τους πνίγουν τους τοξότες.  Λένε ότι συμβιβάζονται αλλά στη πραγματικότητα μόνο προσωρινά. Δεν αντέχουν γιατί θέλουν την ελευθερία τους. Ελευθερία ή θάνατος. Όχι στην καταπίεση! Ζήτω οι τέσσερεις τοίχοι και το τραπέζι για ένα άτομο! Ζήτω τα τραγούδια για τη μοναξιά. Το τραγούδι «Άνθρωποι Μονάχοι»

«Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι»

για τοξότη γράφτηκε (για μένα γράφτηκε και ας ήμουν αγέννητη).  Και εγώ σαν στάχυ είμαι. OK δεν είμαι ξεχασμένο στάχυ αλλά έχει στιγμές που έτσι νιώθω ή τουλάχιστον έτσι με κάνω να νιώθω. Είναι αυτό το μελό που έχω έμφυτο μέσα μου. Το drama queen syndrome.  Όταν με πιάνει δεν ακούω τίποτα και κανένα. Κλείνω την πόρτα και καληνύχτα σας. Μόνος ένας τοξότης μπορεί να με καταλάβει. Είναι εκείνες τις στιγμές που όσοι δεν σε καταλαβαίνουν σε φοβούνται και απομακρύνονται για να μη λαβωθούν. Δε ξέρουν ότι ο τοξότης μόνο τον εαυτό του θέλει και μπορεί να τιμωρήσει. Λυπηρό; Πολύ θα έλεγα.

Τρεις τοξότες πίνουν τεκίλα και βότκα και είναι και οι τρείς Singles! Πως γίνεται; Ελπίζω να είναι τυχαίο. Ή μήπως δεν είναι; Ίσως πρέπει απλά να το αποδεχτώ, να χαλαρώσω και να σταματήσω να με νοιάζει. Να σταματήσω να σκέφτομαι και να κουράζω το μυαλουδάκι μου που από την πολύ σκέψη δεν ξέρει που είναι και τι κάνει. Η μήπως ξέρει;

Το ομολογώ ότι σε κάποιους τομείς ξέρω τι κάνω. Είναι στα συναισθηματικά που δε ξέρω. Και για όλα φταίει ο τοξότης. 12 ζώδια έχει ο ζωδιακός κύκλος. Η ρουλέτα σταμάτησε στο Σπίτι του Τοξότη όμως και άντε να ξεφύγεις.

Τρείς τοξότες κάθονται σε ένα τραπέζι και είναι τόσο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο και συνάμα τόσο ίδιοι στον τρόπο που αντιμετωπίζουν καταστάσεις.  Υπομονετικοί μέχρι αηδίας. Μπορούν να ανεχτούν να ζουν το θέατρο του παραλόγου αλλά μια μέρα ξυπνάνε έστω και με καθυστέρηση και σου λένε «δε μπορώ άλλο, το ποτήρι ξεχείλισε. Φεύγω.» Και ο άλλος λέει οκ αστειεύεται ο τοξότης. Αλλά δεν αστειεύεται. Φεύγει γιατί στέρεψε το πηγάδι. Τελείωσε η υπομονή. Είναι «out of stock». Τα έδωσε όλα ο τοξότης και  έκανε μεγαλειώδη έξοδο. Τα έδωσε όλα γιατί αυτό ξέρει να κάνει. Και το κάνει καλά! Δεν μπορεί το λίγο, το σιγά, σίγα. Δεν μπορεί τη μετριότητα. Και ο άλλος που έμαθε μια ζωή να παίρνει, να ρουφά τη δύναμη του τοξότη τώρα δεν το πιστεύει ότι το εννοεί ο τοξότης. Παράνοια! Δε γίνεται!

Να και ο Αρτούρος με ένα μπουκάλι τεκίλα παγωμένη. Ήρθε για να γεμίσει και πάλι τα ποτήρια των δύο εκ των τριών. Η τρίτη πίνει βότκα. Μέθυσε πριν χρόνια με τεκίλα. Ήπιε το Βόσπορο εκείνη τη νύχτα αλλά θα την θυμάται για όλη της τη ζωή. Όχι ότι έγινε και κάτι σπουδαίο αλλά γιατί ενώ μέθυσε και ήταν χάλια όταν ξάπλωσε να κοιμηθεί χαμογελούσε. Ήταν χαρούμενη. Πώς γίνεται αυτό το πράγμα μόνο ο τοξότης ξέρει.

«Cheers guys! Να ζήσουμε! Να αγαπάμε, να γελάμε και να είμαστε αληθινοί!»

Φιλιά στους απανταχού τοξότες και σε όλους όσους κρύβουν ένα τοξότη μέσα τους.  Μην ανησυχείτε η τρέλα σας δεν είναι μεταδοτική μόνο δοτική!!!